Namet Ateş

  Bir kadronun gerçek derinliği kaç iyi oyuncusu olduğuyla değil, hangi oyuncu eksildiğinde oyunun ne kadar bozulduğuyla ölçülür. Bir transfer toplantısında kadro planlaması çoğu zaman benzer bir yöntemle yapılır. Tahtaya pozisyonlar yazılır, her pozisyonun karşısına oyuncular yerleştirilir ve boş kalan kutular transfer ihtiyacı olarak belirlenir. Üç kaleci, dört stoper, dört bek, merkez orta sahalar, kanatlar ve santrforlar... Bütün kutular dolduğunda kadronun yeterince derin olduğu düşünülür. Kâğıt üzerinde doğru görünen bu yöntem, futbolun en önemli gerçeklerinden birini gözden kaçırır: Oyuncular sahada pozisyonları değil, işlevleri yerine getirir. Aynı pozisyonda oynayan iki futbolcu, takımın oyununda tamamen farklı görevler üstlenebilir. Biri baskı altında pas istasyonu olurken diğeri topsuz koşularla alan açabilir; biri savunma geçişlerini kontrol ederken diğeri rakip ceza sahasına daha fazla oyuncu taşır. Formadaki pozisyonları aynı olsa bile oyuna sundukları çözüm aynı değ...

  Futbol kulüplerinin görünmeyen değişim bütçesi Bir kulüpte yeni dönem başladığında değişim iştahı hızla büyür. Yeni başkan geçmişle arasına mesafe koymak, sportif direktör kendi çalışma düzenini kurmak, teknik direktör oyunu değiştirmek ister. Kadro yenilenir, teknik ekip genişletilir, sağlık ve performans birimleri yeniden düzenlenir, scouting ölçütleri değiştirilir, akademiye yeni bir yön verilir. Bu kararların her birinin ayrı ayrı makul bir gerekçesi olabilir. Sorun çoğu zaman alınan kararların tek tek yanlış olması değildir. Sorun, kulübün bunların tamamını aynı anda hayata geçirebilecek kapasiteye sahip olduğunun varsayılmasıdır. Bir futbol kulübünün mali bütçesi vardır. Transfer için ne kadar harcayabileceği, hangi maaş yükünü taşıyabileceği ve hangi yatırımı ertelemek zorunda olduğu hesaplanır. Buna karşılık değişim kararları çoğu zaman sınırsız bir kaynağa dayanıyormuş gibi alınır. Oysa yeni bir oyun modelini öğrenmek, farklı antrenman düzenine uyum sağlamak, sorumluluk ...

Milli Takım Şimdi Ne Yapacak? Yirmi dört yıl sonra Dünya Kupası'na gitmek Türk futbolu için önemli bir eşikti. Ancak bazı hedefler vardır ki, onlara ulaştığınız gün tartışma bitmez; aksine asıl tartışma o gün başlar. Türkiye Dünya Kupası'na katıldı fakat ilk iki maçın ardından turnuvaya veda etti. Şimdi futbol kamuoyunda tanıdık bir tartışma yaşanıyor: Başkan değişmeli mi? Teknik direktör devam etmeli mi? Oyuncu grubu yeterli mi? Oysa belki de önce başka bir soruyu cevaplamamız gerekiyor: Dünya Kupası'na gitmek yeterli miydi? Çünkü bu soruya vereceğimiz cevap yalnızca 2026'yı değil, 2028 Avrupa Şampiyonası'nı ve Türkiye'nin ev sahipliği yapacağı 2032 Avrupa Şampiyonası'nı da şekillendirecek. Bugün yaşanan hayal kırıklığını küçümsemek mümkün değil. Türkiye, Avustralya ve Paraguay karşısında iki maçta toplam 62 şut çekmesine rağmen gol atamadı. Dünya Kupası tarihinde uzun yıllardır görülmeyen bu tablo, yalnızca bir istatistik değil, aynı zamanda bir teşhis ipu...

  Futbolda Sessiz Güç: İkinci Adamlar Modern futbolun en büyük yanılgılarından biri, başarıyı tek bir kişinin üretebileceğine inanmaktır. Bir takım kazandığında teknik direktör övülür. Kaybettiğinde teknik direktör eleştirilir. Transferler teknik direktörün hanesine yazılır. Oyun modeli teknik direktörle açıklanır. Krizler teknik direktör üzerinden okunur. Oysa modern futbolun gerçekliği çok daha karmaşıktır. Bugün bir teknik direktörün verdiği her kararın arkasında analiz ekipleri, performans uzmanları, veri departmanları ve teknik kadrolar bulunur. Ancak bu yapının merkezinde çoğu zaman tek bir kişi yer alır: ikinci adam. Çünkü futbol tarihinde birçok teknik direktör doğru kararlar verdi. Daha az konuşulan gerçek ise şudur: Birçok büyük teknik direktör, yanlış kararlar vermemeyi güçlü ikinci adamlar sayesinde başardı. Sir Alex Ferguson'un yanında Carlos Queiroz vardı. Jürgen Klopp'un yanında Zeljko Buvac ve daha sonra Pep Lijnders vardı. José Mourinho'nun yanında Rui Fari...